Fasetowane Kamienie

W dzisiejszych czasach większość przezroczystych kamieni szlachetnych jest fasetowana – ukształtowana za pomocą kilku płaskich powierzchni, zwanych „fasetami”. Dobrze wykonany geometryczny układ faset odbija światło zarówno od wewnątrz, jak i od zewnątrz, zwiększając blask i połysk kamienia.Fasetowanie kamieni szlachetnych jest stosunkowo nową innowacją. Kamienie szlachetne fasetowane pojawiły się po raz pierwszy w europejskiej jubilerstwie pod koniec XIII i na początku XIV wieku. Zanim rozwinięto sztukę fasetowania, wszystkie kamienie szlachetne były wytwarzane w formie kaboszonów, chociaż niektóre były grawerowane.Kaboszon to kamień, który jest oszlifowany z mocno wypolerowanym, zaokrąglonym lub wypukłym wierzchołkiem oraz płaską lub lekko kopulastą podstawą.Zdecydowanie łatwiej jest wykonać kaboszon niż wyciąć kamień fasetowany z wieloma powierzchniami. Kaboszony właściwie nie są „cięte”, lecz po prostu formowane i polerowane. Wiele kamieni szlachetnych nadal jest formowanych jako kaboszony, zwłaszcza matowe kamienie oraz kamienie szlachetne posiadające specjalne właściwości optyczne, takie jak asteria (efekt gwiazdy), zmiana kolorów (efekt kociego oka), iryzacja (np. labradoryt) lub adularescencja (np. kamień księżycowy).Pojawienie się poziomego koła szlifierskiego pod koniec XV wieku umożliwiło projektowanie i powtarzanie skomplikowanych wzorów geometrycznych faset, co pozwoliło kontrolować i zwiększać światło pochodzące z wnętrza kamienia. Technologia precyzyjnego cięcia faset była tylko częścią wyzwania w produkcji wysokiej jakości kamieni fasetowanych. Jubilerzy najpierw potrzebowali wzoru matematycznie symetrycznego; następnie wzór fasetowania musiał być dostosowany do właściwości refrakcyjnych danego minerału. Unikalne właściwości optyczne każdego minerału decydują o tym, czy fasetowanie nada kamieniowi blask i połysk, czy też je stłumi.Zainteresowanie geometrią i odbitym światłem w okresie renesansu przyspieszyło rozwój wyrafinowanej sztuki jubilerskiej. Począwszy od renesansowego rzemiosła cięcia kamieni w Brugii, przez Wenecję, Florencję, aż po całą Europę, zarządzanie światłem stało się centralnym tematem w cięciu kamieni szlachetnych. Rozwój sztuki jubilerskiej był tak szybki w tym czasie, że wczesna wersja brylantu okrągłego przypisywana jest Louisowi de Berkenowi z Brugii w Flandrii, w 1485 roku.                                                                                            Współczesne szlifowanie brylantów zostało udoskonalone dopiero w 1914 roku, kiedy belgijski inżynier Marcel Tolkowski opublikował teoretyczny traktat na temat idealnych wymiarów diamentu. Dokument Tolkowskiego ustalił powszechnie przyjęte kąty szlifowania dla pawilonu (41 stopni) i korony (34 stopnie). Co ciekawe, Tolkowski nigdy nie dostarczył matematycznego ani optycznego dowodu na to, że jego kąty są idealne. Praca Tolkowskiego opierała się na jego doświadczeniu w produkcji szlifowanych diamentów. Niemniej jednak publikacja i akceptacja obliczeń Tolkowskiego w dużym stopniu zakończyły eksperymenty jubilerów prowadzone przez lata w poszukiwaniu większego blasku. Ponieważ formowanie kamieni kolorowych jest odmianą szlifowania diamentów, nowe teorie i formy szybko rozprzestrzeniły się w przemyśle jubilerskim.