Klasyfikacja 1

Istnieją różne sposoby organizacji świata kamieni szlachetnych. Nauka mineralogia dzieli różne minerały na 10 klas na podstawie ich krystalicznego składu chemicznego. Te klasy obejmują pierwiastki podstawowe, siarczki, halogenki, tlenki i wodorotlenki, węglany i azotany, fosforany, krzemiany oraz substancje organiczne.W ramach tych klas występują gatunki. Każdy gatunek ma wyraźnie określony skład chemiczny i strukturę fizyczną (zwykle krystaliczną). Gatunki kamieni szlachetnych obejmują korund, kwarc, beryl, cyrkon, spodumen, opal i zoisyt. W niektórych przypadkach minerały o wspólnej strukturze, ale nieco różnej formule chemicznej tworzą grupę, taką jak grupa granatów, grupa skalenia lub grupa turmalinu.Każdy gatunek może mieć jedną lub więcej odmian. Odmiany kamieni szlachetnych nie są tak ściśle zdefiniowane i zwykle różnią się kolorem lub jakimś charakterystycznym zjawiskiem optycznym. Odmiany gatunku korundu obejmują rubin, rubin gwiaździsty, szafir i szafir gwiaździsty. Różne kolory szafiru – żółty, różowy, zielony, biały – czasami określane są jako charakterystyczne odmiany korundu.Kwarc ma wiele odmian, które wahają się od znanego ametystu i cytrynu po mniej znane odmiany, takie jak chryzopraz. Inne gatunki, na przykład zoisyt, mają tylko kilka odmian. Do odmian zoisytu należą tanzanit, tulit i aniolity. Inne gatunki nie mają żadnych odmian. Peridot jest takim przykładem, ponieważ występuje tylko w zielonym kolorze.Odmiany niektórych gatunków rozwinęły tak silną, odrębną tożsamość, że wielu użytkowników nie rozpoznaje ich jako należących do jednego gatunku. Dotyczy to członków gatunku berylu: szmaragd, akwamaryn, morganit i złocisty beryl.Jako dość odmienny sposób organizacji kamieni szlachetnych, Walter Schumann proponuje klasyfikację handlową, która dzieli kamienie szlachetne na:„najbardziej znane kamienie szlachetne” (takie jak rubin, szafir i szmaragd);„mniej znane kamienie szlachetne” (takie jak andaluzyt, iolit i tytanit);„kamienie szlachetne dla kolekcjonerów” (takie jak simpsonit, tremolit i piroluzyt);„skały jako kamienie szlachetne” (takie jak obsydian, alabaster i agalmatolit); oraz„organiczne kamienie szlachetne” (takie jak koral, bursztyn i perła). Schumann organizuje swoją słynną książkę „Kamienie szlachetne świata” wokół tej koncepcji.